Families KunstKussen

25 families hebben nu elk een kunstwerk in huis!

Zij communiceren met elkaar op een intern webplatform, waar ze in een dagboek kunnen schrijven, foto's en filmpjes plaatsen, ...

Graag delen we een aantal fragmenten uit hun dagboeken met jullie:

Lies (9) deelde haar reflecties over haar eerste kennismaking met Madelief, het meisje op de foto van Margi Geerlinks, die nu haar nieuwe huisgenoot is geworden. 

hallo ik ben Lies, 

Ik ben 9 jaar en de jongste met vier oudere zussen!!!

op de foto zie je onze hond Olive.

eerst vond ik Madelief een beetje eng maar nu

ik er over gepraat heb met mijn zus zijn de andere gevoelens meer naar boven gekomen.

het lijkt of de kunstenaar

door het meisje heen iets wil vertellen maar dat het niet juist

uitmaakt wat je denkt dat de kunstenares wil vertellen. voor mij betekent het:

dat als je erge dingen hebt meegemaakt dat het nog altijd goed kan komen .

dat zag ik aan haar ernstige blik en toch de bloemen erom heen!

dat was het voor vandaag nu moet ik gaan slapen!!                    

daag

Lies

 

Fons is Reiziger, Auteur en een beetje fotograaf. Met rugzak en fototoestel trekt hij langs onbetreden paden. Hij wil met eigen ogen vaststellen hoe de wereld is. zonder gids, zonder filter. Over zijn reizen in Afrika maakte hij het fotoboek De Laatste Foto. Zijn Kunstkussen-kunstwerk De Gele Man neemt hij binnenkort mee op zijn volgende reis naar West-Afrika. 

Niets is nog hetzelfde sinds ik dat rare ding gevonden heb. De aardas is een slag gedraaid. Het universum koos een nieuwe kleur. 

Zie hem daar staan. Alsof de wereld hem toebehoort.
    ’Is het een pop? Is het een kunstwerk? Het is de Gele Man!’

Geen idee hoe ik nu verder moet. Verantwoordelijk voor het nieuwe geluk.
    ‘Als de goden ons willen straffen, verhoren ze onze gebeden,’ denk ik.*

Ik wilde de wereld der kunst binnendringen, maar de kunst was me te vlug af, en heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Alsof je bekeken wordt door je eigen spiegelbeeld.

***
*Gelezen bij Oscar Wilde.

 

Kleindochter Lien (17) & Bomma Gerd nemen samen deel aan Kunstkussen. Zij hebben het sculptuurtje Uterus Set van Johan Tahon voor 25 weken op bezoek. 

Een vraag aan onze Vleugelman...

 

En als wij slapen

Alles donker is en stil

En nacht de tijd uitrekt

Tot eeuwigheid

Zo lijkt het, niets

Nog afleidt

 

Je niet meer hoeft

Leg jij je dan neer

Spreid je een nest van vleugels

En opgetrokken knieën

Leg je je hart je handen op

De ogen die het niet kan sluiten

De oren waarin wij overdag

Vaak lachten, toch

Tussen schreeuw en fluisteren

Ook schuilden in jouw schoot

 

Als door de barsten de sterren

Vragen ben je bang

Waar gaan jouw gedachten dan?

 

Gerd

 

***

Lieve Utje,

Voor alles is een eerste keer. De eerste dag, de eerste mens, de eerste lach. De eerste keer kijken, de eerste keer echt iets zien, door de ogen van een kunstenaar, naar het kunstwerk dat onze wereld is. De eerste keer praten met een beeld. Ik ben niet gek.

Ik weet nog goed, die eerste keer dat ik samen met mijn beste vriendin het bos, dat aan het einde van haar straat lag, betrad. Hoe ze me toeliet in het koninkrijk dat ze had gecreëerd, vol mythische figuren, vol avontuur, vol magie… Ik weet nog goed hoe fantastisch ik die momenten vond. Ik voelde me een tovenares. Een klein heksje in een sprookjesboek.

Voor alles is een eerste, maar dus ook laatste keer. De laatste oorlog, de laatste winter, de laatste ellende, de laatste nacht. De langste nacht. Het laatste beetje angst.

Angst voor je eigen laatste keer, voor het moment dat de mooiste herinnering vervaagt. Angst voor de ongeschreven wet, dat alles wat ooit ontstond, ooit ook weer komt te gaan.

Ik weet nog goed, die laatste keer dat ik samen met mijn beste vriendin het bos uitliep, zoveel jaren meer en zoveel illusies minder. We waren groot geworden. Te groot, volgens ons.

We groeiden uit elkaar.

Ik zou er alles voor geven die laatste keer nog eens te beleven.

Ik zou ieder moment, ieder detail in mijn geheugen graveren.

Ik zou zoveel.

Voor alles is een eerste en dus ook een laatste, maar ook een allereerste allerlaatste keer. Een keer voor alle andere keren, die onvermijdelijk moesten volgen en dus onmogelijk nog eerst konden zijn. De eerste en enige, dus ook allerlaatste allereerste keer.

Op een dag ga ik terug. Terug in de tijd. Terug naar dat bos.

Mijn vriendin zal met me meegaan, en alles zal net als vroeger zijn.

Op een dag.

Wat als eerst en laatst niet bestonden, enkel ontstonden omdat wij mensen nu eenmaal talig zijn? Wat als onze wereld één grote illusie is?

Wat als die illusie niet de onze, maar de mijne is?

Wat met de wereld in mijn hoofd?

Ik schrijf om te vergeten, tegelijk ook om te weten.

Om iedereen en alles, overal te kunnen zijn.

Mezelf te zijn. Een klein heksje in een sprookjesboek.

Morgen is het 24  oktober 2017, opnieuw voor de eerste en de laatste keer. Toch zijn er al miljarden dagen aan morgen voorafgegaan en zullen zeker nog miljarden dagen volgen. Is morgen dan nog de eerste en de laatste keer?

Eerst en laatst zijn relatief, irrelevant en inwisselbaar.

Utteput, jij komt uit een ander hoofd, een andere wereld, een ander beeld. Hoe is het daar? Is het daar ook zo’n warboel? Is alles daar even mooi?

 

Jouw begin en eind ligt daar. Je geest is ontstaan met de geest van je kunstenaar. Of veel eerder al, met de geest van zijn voorouders, met de geest van de eerste mens. Je geest zal niet vergaan. Hij zal voortleven in verhalen, in creaties, in andere kunst. Jij bent je eigen begin en einde. Je bent je eigen geboorte en dood, je eigen warme, veilige moederschoot.

Je bent een held.

XXX

Lien

 

De Morgen interviewde vier van de Kunstkussen-families: